Ton Lukassen

In 2015 nam Ton, gitarist en musique createur, het initiatief eigen werk te gaan schrijven en ‘andere’ snaren te bespelen. ‘Andere snaren’ … ? Vanaf zijn veertiende heeft hij uitsluitend op klassieke gitaren gespeeld. Nu bespeelt hij op klassieke wijze een staalsnarige Taylor gitaar.

Zijn voorkeur voor gitaarmuziek en compositie ontwikkelt zich niet parallel met de gitaarhelden waarover zijn vrienden gepassioneerd spraken. Iconen zoals Paganini, Narciso Yepes, Julian Bream, Baden Powell, Andres Segovia, Andrew York, Yamandu Costa, André M. Santos, Narciso Yepes, Corridinho Algarvio … en natuurlijk Harry Sacksioni; die net zo aardig goochelt met een bal als met de snaren van zijn gitaar(en). Meesters in het gitaarspel maar vooral makers van mooie muziek.

Ton heeft niets met ‘jongleren’ op de gitaar. Techniek staat tot beschikking van de schoonheid en mag nimmer dominant zijn. Hij streeft naar mooie tonen passend bij zijn muziek, zijn verhalen – tonentalen!

Doen waar je blij van wordt, overtuigd van het project ‘tonentalen’ voelt hij zich verheugd binnen de mogelijkheden die hem gegund zijn, dát wat hem beweegt met u te mogen delen.


Janske Polman

Janskes jeugd werd omgeven door klassieke muziek. Binnen het gezin Polman was het vanzelfsprekend dat alle kinderen een instrument bespeelden. Voor Janske werd het uiteindelijk de cello.

Vanaf haar achtste jaar kreeg Janske cellolessen van de in 2020 overleden Leo van de Camp. Leo was gedreven, inspirerend en jarenlang haar mentor. Zijn kwaliteit als docent en musicus hebben de basis gelegd voor de wijze waarop Janske nu vorm geeft aan haar cellospel.

Janske heeft met haar muzikaliteit bijgedragen aan verschillende uitvoeringen waarin zowel het klassieke als populaire genre aan bod kwam. Vanaf 2019 werkt ze mee aan de ontwikkeling van het muzikale project ‘tonentalen’.

Geïnstalleerd en zittend op het puntje van de stoel vormt zij met haar cello – met ruimte de boventoon te voeren – een prachtige gelaagdheid in de muziek die ‘tonentalen’ graag aan uw oren toevertrouwt.

Het door Janskes opa (ooit dirigent bij de harmonie) van richels voorziene plankje (om de pen van de cello te fixeren) met daaraan een koeientouw, is een vertrouwd attribuut. Er is pas echt paniek, als het inmiddels legendarische plankje pardoes thuis achtergelaten wordt.